و اگر آدم هم مثل من آدم بود

                                     و دلش نی لبکی بود حزین

                       می سرایید به اندازه یک حنجره در گوش زمان

                                       قطعه شعری از عشق

                          که همین عشق سر آغاز من و عالم بود

                            قبل از این بود جهان یکه و در تنهائی

                                  ظلماتی که یقین ماتم بود

                                       پس جهان بی من

                                         با من بی عالم

                        بود چیزی که در آن چیز وجودی کم بود

                                       و تویی جان جهان

                                         نیز منم کالبدی

                             ارزشی بود اگر بودن ما با هم بود

                       مانده ام خسته در این وادی سر گردانی

                         سنگ شد سنگ به پیشانی دل ارزانی

                       روی دست دل من مانده دو میراث جنون

                        تیرگی از شب و از آینه ها حیرانی

                       شاید امشب بروم از خود باید بروم

                         تا به مقصد برسم مثل تو از ویرانی

                       رفت از دست قرارم که شرر زاد شود

                         دست در دست تو در خانه بی سامانی

                        خسته تر از دل شبگرد منی میدانم

                         دل پریشان دو چشمان توام می دانی؟

                        عشق ما عشق زمینی است بسوزد زاهد

                          تا فراموش کند شور و شر عرفانی

                         می رسد حضرت آدم به زمین از افلاک

                           بچشد تا مزه وسوسه شیطانی

                        شعر این گونه که از آتش به دلم میبارد

                            باید از آب درآید غزلی طوفانی

                                                                      شعراز:خلیل شفیعی

         از آن زمان که قسمت این آسمان شدم

                                                   تنهاترین کبوتر بی آشیان شدم

         روحم در این زمین آبی حرام شد

                                                آواره چون برودت باد خزان شدم

        بر من نخند این همه سلاخ سینه چاک!

                                                 از دست تو روانه این لا مکان شدم

          دل در خیال خام رسیدن به نور بود

                                              ای شب!مجاب سفسطه ات ناگهان شدم

          من همچنان کبودی بالم نرفته است

                                                  مردم!دوباره هم هدف سنگتان شدم

                                                                           شعراز:فرهادصفریان

           شوق سفر نداشتی

                  قصد گذر نداشتی

                                    من با تو زنده بودم

                                           اما خبر نداشتی

           رفتی و توی قلبم

       یادتو جا گذاشتی

                                    روی تمومه حرفات

                                        یک دفه پا گذاشتی

        بی تو کدوم ستاره

      پا به شبم بذاره

                                  ابر کدوم آسمون

                                       رو تشنگیم بباره

            پر زدی و ندیدی

      بال سفر نداشتم

                                      گفتی رها شو اما

                                          من دیگه پر نداشتم

                  کوه غم و رو شونه هام دیدی و بر نداشتی

                       من با تو زنده بودم اما خبر نداشتی      

    نه میشه باورت کنم         نه میشه از تو رد بشم

      نه میشه خوب من بشی   نه میشه با تو بد بشم

         نه دل دارم که بشکنی        نه جون دارم فدات کنم

   نه پای مون منی      نه می تونم رهات کنم

      نه می تونه تو خلوتش      دلم صدا کنه تو رو

         نه می تونم بگم بمون        نه می تونم بگم برو

   کجا برم که عطر تو نپیچه تو لحظه هام

         قصه مو از کجا بگم  که پا نگیری تو شعرم

              چه جوری از تو بگذرم توئی که معنی منی

  توئی که از منی اگه تیشه به ریشه می زنی

                                       نه ساده ای

                                        نه خط خطی

                                        نه دشمنی

                                        نه هم نفس

                                 نه با تو جای موندنه

                                نه مونده راه پیش وپس

             نمی شه با تو باشم و  اسیر دست غم نشم 

        فقط می خوام با خواستنت  تا هستم از تو کم نشم

  بوی باران بوی سبزه بوی خاک

  شاخه های شسته باران خورده پاک

  آسمان آبی و ابر سپید

  برگ های سبز بید

  عطر نرگس رقص باد

  نغمه شوق پرستوهای شاد

  خلوت گرم کبوترهای مست

  نرم نرمک می رسد اینک بهار

     خوش بحال روزگار...

     خوش بحال چشمه ها و دشت ها

     خوش بحال دانه ها و سبزه ها

    خوش بحال غنچه های نیمه باز

    خوش بحال دختر میخک که می خندد به ناز

    خوش بحال جان لبریز از شراب

    خوش به حال آفتاب...

       ای دریغ از ((تو)) اگر چون گل نرقصی با نسیم

       ای دریغ از ((من)) اگر مستم نسازد آفتاب

       ای دریغ از ((ما)) اگر کامی نگیریم از بهار...

           گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

           هفت رنگش می شود هفتاد رنگ...

                                                                            شعر از:فریدون مشیری

  کاش چون آینه روشن می شد

                                                دلم از نقش تو و خنده تو

  صبحگاهان به تنم می لغزید

                                                  گرمی دست نوازنده تو

  کاش از شاخه سر سبز حیات

                                                 گل اندوه مرا می چیدی

                           کاش در شعر من ای مایه عمر

                                 شعله راز مرا می دیدی

در زمین قلب من چیزی کاشتی

 که اگر جوانه بزند

 چشم تمام دنیا را به سوی خود می کشد

 از زبان تو چیزی جاری گشت

 که چشمم چون درخت بریده شده انگور

 زار زار میگرید

 اما من

 به تو

 دو کلمه میگویم

 همیشگی و مانده گار

    (( دوستت دارم))

                                                               شعر از:فرید نکویی تمدنی

  من زنده بودم اما انگار مرده بودم

 از بس که روزها را با شب شمرده بودم...

 یک عمر دور و تنها

 تنها به جرم این که

 او سر سپرده میخواست من دل سپرده بودم...

 یک عمر میشد آری  در ذره ای بگنجم

 از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

 در آن هوای دلگیر وقتی غروب میشد

 گوئی به جای خورشید من زخم خورده بودم...

 وقتی غروب میشد   وقتی غروب میشد

 کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم....

                                                                                شعر از:محمدعلی بهمنی

 آسمان دلم امشب آبی است

 نفسم تازه و گرم

 در درون دله من غوغایی است

 دیدگانم به سپیده است

 به فردای دگر

 گویی امشب گیسوی نقره ای ماه قشنگ

 همه بر بام دلم میریزد

 گویی امشب صور افلاکی

 همه با میل دلم میچرخند

 همه گویند بهوش

 همه گویند که فردا سبز است

 روزی دگر است

 مردمان گوش کنید

 قلب من یک طرفه است

 و پر است از امید

 روی آن این واژه است

 که ورود همگی آزاد است

                                                                                       شعراز:سعیدبورنجان شیرازی